مقدمه و اهداف ارزیابی های عملکردی به عنوان ابزارهای کلیدی برای تصمیم گیری آگاهانه در تمرینات ورزشی استفاده شده و نقش مهمی در شناسایی نقص های حرکتی و بهبود عملکرد دارند. به همین دلیل هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین آزمون های عملکردی تثبیت عصبی عضلانی پویا و غربالگری حرکات عملکردی در فوتبالیست ها است. مواد و روش ها مطالعه حاضر، مطالعه ای مقطعی از نوع همبستگی است. آزمودنی ها شامل 100 فوتبالیست مرد سالم با میانگین سنی 2/2±19/8 سال، وزن 7/860±68/470 کیلوگرم و قد 5/24±177/13 سانتی متر بودند. تمامی افراد، آزمون های عملکردی تثبیت عصبی عضلانی، شامل 11 خرده آزمون و غربالگری حرکات عملکردی شامل 7 خرده آزمون را اجرا کردند و به هرکدام طبق دستورالعمل مشخص امتیاز داده شد. تمامی آزمون ها توسط یک آزمونگر انجام و برای تجزیه وتحلیل اطلاعات از آزمون همبستگی اسپیرمن استفاده شد.یافته ها بین امتیازات کلی آزمون ها همبستگی معنی دار مشاهده شد (0/351=r). بین زیرآزمون های شنا همراه با ثبات تنه (0/392=r) و ثبات چرخشی تنه (0/261=r) با امتیاز کل آزمون عملکردی تثبیت عصبی عضلانی پویا و زیرآزمون های تنطیم فشار داخل شکم (0/211=r)، دیافراگم (0/282=r)، فلکشن ران (0/194=r)، بالا آوردن پا از جلو (0/283=r) و فلکشن گردن و تنه (0/204=r) با امتیاز کلی آزمون غربالگری حرکات عملکردی همبستگی معنی داری بود.نتیجه گیری این مطالعه نشان داد فعال سازی و هماهنگی مناسب عضلات ثبات دهنده مرکزی می تواند عملکرد بهتر در آزمون های غربالگری حرکات عملکردی را به دنبال داشته باشد. این مسئله در آزمون هایی که به ثبات تنه و کنترل حرکات پویا نیاز دارند اهمیت بیشتری پیدا می کند. نقش عضلات تنفسی و تنظیم فشار داخل شکم به عنوان یک عامل مهم در ثبات ناحیه تنه باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد، چون نقطه اشتراک این دو آزمون اهمیت ثبات مرکزی در اجرای مناسب الگوهای حرکتی است.

مقدمه و اهداف: توانایی پیش بینی آسیب به اندازه ارزیابی و درمان آن مهم می باشد؛ به این منظور توصیه می شود ارزیابی عملکرد حرکتی در تست های غربالگری پیش از فصل گنجانده شود. یکی از مناطق آسیب پذیر بدن، ناحیه شانه است و از روش های ارزیابی اندام فوقانی و شانه، ارزیابی با استفاده از تست عملکردی شانه می باشد. هدف از تحقیق حاضر مقایسه نمرات آزمون عملکردی شانه در دو گروه زنان ورزشکار بالای سر و غیر بالای سر بود. مواد و روش ها: آزمودنی های تحقیق شامل 100 زن ورزشکار در دامنه سنی 15 تا 25 ساله بودند که به صورت داوطلبانه در تحقیق حاضر شرکت کردند. ورزشکاران از دو گروه، بالای سر (والیبالیست) و غیر بالای سر (فوتسالیست) تشکیل شده بودند. برای اجرای پژوهش، هر دو گروه توسط آزمون عملکردی شانه (هو 2015)، مورد ارزیابی قرار گرفتند. آزمون سه بار تکرار شده و نمره میانگین به عنوان نمره نهایی فرد در نظر گرفته شد و همچنین جهت اندازه گیری میزان سر و شانه به جلو از فتوگرامتری استفاده شد. یافته ها: بر اساس نتایج آزمون تی مستقل بین نمرات عملکردی دو گروه والیبالیست و فوتسالیست اختلاف معناداری وجود داشت (003/0P=). بر اساس نتایج آزمون کای دو، فوتبالیست ها در دو آزمون طول عضله پکتورالیس مینور و لواتور اسکاپولا اختلاف معناداری داشتند. همچنین نتایج نشان داد فوتبالیست ها نسبت به والیبالیست ها دارای اختلالات بیشتری در سر و شانه بودند. نتیجه گیری: غربالگری ربع فوقانی، قبل از فصل تمرینات می تواند راهنمای مناسبی برای مربی در تشخیص و اصلاح اختلالات حرکتی ورزشکار باشد. در پژوهش حاضر، نتایج تست غربالگری بین دو گروه فوتسال و والیبال، حاکی از ضعف در هر دو گروه بود، اما گروهی که اختلال سر و شانه به جلو بیشتری داشت (فوتسال)، عملکرد ضعیف تری از خود نشان داد. بنابراین می توان گفت که در عملکرد شانه، احتمالا وجود ناهنجاری های با شدت بالا، تاثیرگذارتر از نوع ورزش است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

اهداف: آزمون های استاندارد غربالگری عملکردی-حرکتی می تواند یکی از عوامل پیش بینی کننده بروز آسیب های اسکلتی-عضلانی در نیروهای نظامی باشد. هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط بین نمرات آزمون غربالگری عملکردی-حرکتی با ناهنجاری ها و عملکرد اندام فوقانی نظامیان بود. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع همبستگی است. جامعه آماری این تحقیق تمامی پرسنل نظامی شاغل در یکی از مراکز نظامی ستادی در سال 1401 بود. 40 نفر پس از فراخوان عمومی به صورت هدفمند انتخاب شدند. برای سنجش ناهنجاری های قامتی بالاتنه از صفحه شطرنجی و پرسش نامه آزمون نیویورک و پرسش نامه ناتوانی عملکردی شانه و دست (DASH) استفاده شد. سپس تمامی آزمودنی ها به انجام آزمون های حرکتی عملکردی هفت گانه (FMS) پرداختند. داده ها با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون توسط نرم افزار SPSS 22تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: میانگین سنی افراد شرکت کننده 47/4±, 30/30 سال و شاخص توده بدنی ایشان 12/6±, 80/23 بود. بین امتیاز به دست آمده از آزمون FMS و بروز ناهنجاری های قامتی پشت گرد (001/0=p؛ 624/0-=r) و سر به جلو (001/0؛ 588/0-=(r ارتباط منفی و نسبتا قوی وجود داشت. بین امتیاز به دست آمده از آزمون FMS و آزمون پرسش نامه سنجش ناتوانی دست و بازو (DASH) ارتباط معنادار و منفی و متوسطی وجود داشت (003/0=p؛ 358/0-=r). نتیجه گیری: در مطالعه حاضر بین نمره کل آزمون FMS با برخی از ناهنجاری های قامتی بالاتنه، ارتباط و همبستگی منفی قوی و متوسطی وجود داشت. به نظر می رسد که نمرات آزمون FMS متاثر از عارضه های ساختاری-قامتی در اندام های بالاتنه است و از طرف دیگر، بر اساس نمرات FMS و DASH می توان چنین استدلال کرد که ناهنجاری های قامتی بالاتنه، فرد را بیشتر در معرض آسیب قرار می دهد.

سابقه و هدف: آزمون غربالگری حرکات عملکردی در ورزش ها و جمعیت های مختلف برای شناسایی تغییرات و عدم تقارن در الگوهای حرکتی پایه مورد استفاده قرار می گیرد. با این حال تا کنون مطالعه ای به بررسی تفاوت های جنسیتی این آزمون در دانشجویان علوم ورزشی نپرداخته است. لذا هدف از این مطالعه بررسی تفاوت های جنسیتی در آزمون غربالگری حرکات عملکردی در دانشجویان تربیت بدنی و علوم ورزشی بود. روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع مقطعی است و در سال 1401 در شهر تهران انجام گرفت. نمونه های آماری پژوهش حاضر را 344 دانشجوی تربیت بدنی و علوم ورزشی (175 مرد و 169 زن) با میانگین سنی 23/39 سال تشکیل دادند که به صورت هدفمند انتخاب شدند. آزمون غربالگری حرکات عملکردی شامل هفت آزمون اسکوات کامل، گام برداشتن از روی مانع، گام به جلو، تحریک پذیری شانه، بالا آوردن فعال پا، پایداری تنه و پایداری چرخشی می باشد که آزمودنی در این آزمون مورد ارزیابی قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل داده های با استفاده از آزمون من ویتنی برای داده های ناپارامتریک و تی مستقل برای داده های پارامتریک در سطح معناداری 0/05 در نرم افزار SPSS نسخه 27 انجام گرفت. یافته ها: نتایج آزمون من ویتنی نشان داد تفاوت معناداری در نمرات آزمون تحرک پذیری شانه، ثبات تنه شنا سوئدی، ثبات چرخشی و بالا آوردن فعال پا بین مردان و زنان نشان داد (0/05>P) اما در آزمون های اسکوات کامل، گام برداشتن از روی مانع و گام به جلو، تفاوت معنی داری مشاهده نشد(0/05>P). همچنین نتایج آزمون تی مستقل برای نمره کلی آزمون FMS تفاوت معنی داری بین مردان و زنان را نشان نداد(0/05>P). نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد تفاوت معنی دار در چهارشاخص از هفت شاخص آزمون غربالگری حرکات عملکردی بین پسران و دختران ورزشکار دانشجو در حالی که بین نمرات کلی آنها تفاوت معنی داری وجود ندارد می تواند ناشی از این امر باشد که آزمون غربالگری حرکات عملکردی آزمونی کلی است و بررسی جداگانه شاخص های آن و نیز بکارگیری آزمون های غربالگری تخصصی تر می تواند در جهت پیشبینی بروز آسیب و در جهت نیل به پیشگیری از آسیب های ورزشی کارساز و سودمند باشد. به این مقاله، به صورت زیر استناد کنید: Fada Z, Minoonejad H, Mousavi SH, Mansourzadeh R. Gender Differences in the Functional Movement Screen Test in Physical Education and Sports Science Students. Irtiqa Imini Pishgiri Masdumiyat. 2024: Vol 12: No 2: 111-119 . https://doi.org/10.22037/ iipm.v1403i12.45164

زمینه و هدف: استفاده از غربالگری حرکت عملکردی (Functional Movement Screening یا FMS) که نقش مهمی را در پیش بینی آسیب های ورزشی ایفا می کند، توسط بسیاری از متخصصان ورزشی در طراحی برنامه های تمرینی توصیه شده است. هدف از این پژوهش ارزیابی تأثیر برنامه تمرینی حرکات عملکردی بر نمرات آزمون غربالگری حرکت عملکردی و فاکتورهای منتخب آمادگی جسمانی مردان نظامی فعال مستعد آسیب دیدگی بود. روش ها: 38 مرد نظامی فعال مستعد آسیب دیدگی بر اساس آزمون غربالگری حرکت عملکردی و فاقد هرگونه آسیب، به صورت در دسترس و هدفمند به دو گروه تجربی (18 نفر) و کنترل (20 نفر) تقسیم شدند. FMS به وسیله مجموعه آزمون های غربالگری حرکت عملکردی و فاکتورهای انعطاف پذیری از طریق آزمون نشستن و رسیدن به جلو، تعادل پویا با آزمون تعادلی تعدیل شده Y و توان انفجاری با استفاده از آزمون پرش سارجنت مورد ارزیابی قرار گرفتند. گروه تجربی هشت هفته برنامه تمرینی حرکات عملکردی را اجرا کردند. یافته ها: در مقایسه نمرات کلی FMS بین گروه های تجربی و کنترل اختلاف معنی داری مشاهده شد (05/0P< و اندازه اثر= 64/0). همچنین بهبود معنی داری در نمرات فاکتورهای انعطاف پذیری (05/0P< و اندازه اثر=87/0)، تعادل پویا (05/0P< و اندازه اثر=78/0) و توان انفجاری (05/0P< و اندازه اثر=68/0) یافت شد. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که اجرای برنامه تمرینی حرکات عملکردی می تواند باعث افزایش نمرات آزمون غربالگری حرکت عملکردی و آمادگی جسمانی مردان نظامی فعال شود. از این رو، به نظر می رسد این برنامه تمرینی می تواند احتمال بروز آسیب دیدگی را در افراد مستعد آسیب کاهش دهد.

مقدمه و اهداف: امروزه امتیاز بیشتر از 14 در آزمون غربالگری حرکت عملکردی برای پیش بینی آسیب در جمعیت های ورزشکار استفاده می شود. عدم تقارن یا محدودیت الگوی حرکتی در آزمون غربالگری حرکت عملکردی ممکن است توانایی پیش بینی آسیب های اسکلتی-عضلانی را داشته باشد؛ بنابراین هدف پژوهش حاضر، پیش بینی آسیب های اسکلتی-عضلانی ورزشکاران باشگاهی از طریق امتیازات انفرادی و مرکب آزمون غربالگری حرکت عملکردی بود. مواد و روش ها: در تحقیق حاضر جامعه آماری شامل 50 ورزشکار باشگاهی در دسترس (25 مرد، 25 زن)، با میانگین سنی 25/2± 19 سال بود. از آزمون های غربالگری حرکت عملکردی برای ارزیابی آزمودنی ها استفاده شد. وقوع آسیب های اسکلتی-عضلانی توسط پزشک رسمی تیم ورزشی، برای سال 95-94 پیگیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها در سطح معناداری 05/0 با استفاده از آزمون آماری 2X و منحنی ROC انجام شد. یافته ها: یافته ها نشان داد میانگین امتیاز مرکب غربالگری حرکت عملکردی در گروه آسیب دیده پایین تر از گروه سالم بود. همچنین ورزشکارانی که حداقل دارای یک عدم تقارن یا محدودیت الگوی حرکتی در آزمون های انفرادی بودند، نسبت به ورزشکاران فاقد عدم تقارن یا محدودیت الگوی حرکتی، بیشتر متحمل آسیب های عضلانی-اسکلتی شدند. ورزشکاران با امتیاز 14≥ نسبت به افراد با امتیاز 14> آسیب های اسکلتی-عضلانی را بیشتر متحمل شدند. نتیجه گیری: به نظر می رسد ورزشکاران با امتیاز 14≥ نسبت به افراد با امتیاز 14> آسیب های عضلانی-اسکلتی را بیشتر متحمل می شوند. عدم تقارن یا امتیاز یک در آزمون های انفرادی غربالگری حرکت عملکردی هم راستا با امتیاز مرکب می تواند برای پیش بینی احتمال وقوع آسیب در ورزشکاران باشگاهی به کار برده شود.

مقدمه: برخلاف اهمیت ابزار غربالگری حرکتی عملکردی و نرخ شیوع آسیب 34/4 آسیب در هر هزار ساعت در رشته ی تنیس، تاکنون هیچ پروتکل استاندارد غربالگری حرکتی عملکردی اختصاصی رشته ی تنیس وجود نداشته است. بنابراین، هدف از مطالعه ی حاضر، تدوین ابزار غربالگری حرکتی عملکردی در رشته ی تنیس است. روش ها: جامعه ی آماری برای داده های کیفی در این تحقیق شامل همه ی کارشناسان و متخصصان حوزه ی تنیس اعم از مربیان، مدرسان و فیزیوتراپیست ها بود و از بین آن ها هجده نفر به صورت تصادفی هدفمند به عنوان نمونه ی آماری انتخاب شدند. جمع آوری داده ها به وسیله ی مصاحبه ی ساختارمند صورت گرفت. مصاحبه ها عمدتا در آکادمی های تنیس، مطب پزشکان، فیزیوتراپیست ها و دفتر اعضای هیات علمی دانشگاه انجام شد. شش طبقه ی آزمون که جامعیت کافی برای دستیابی به ابزار مدنظر از طریق آن ها وجود داشت، طراحی و در پرسش نامه ی کیفی برای این شش طبقه یازده سوال تدوین شد. پس از تعریف آزمون های اولیه، مصاحبه ها کدگذاری گردید و در این مرحله کدگذاری ها کنترل و پایایی سنجی شدند. دو نمونه از مصاحبه ها را کدگذار دیگری، کدگذاری کرده و بعد از تایید پایایی کدگذاری ها، مصاحبه ها به شکل کامل کدگذاری شدند. مصاحبه ها با استفاده از نسخه ی یازده نرم افزار MAXQDA تحلیل شدند. یافته ها: نتایج مصاحبه ها برای تعیین آزمون هایی که صلاحیت قرارگیری در ابزار را دارند، تحلیل شد. در فرایند تحلیل، کدهای اولیه مشخص و درنهایت از 108 آزمون بالقوه موجود، 27 آزمون شناسایی شد. نتیجه گیری: به نظر می رسد این ابزار با وجود ویژگی هایی نظیر نمره گذاری ساده ی پایایی و روایی پذیرفته شده، امکان اجرا در زمان کوتاه و قابلیت به کارگیری در پژوهش های مختلف، ابزاری مناسب و کاربردی است.